Не мислам дека оваа книга започна како расправа. Напротив, започна како рана толку обична што на почетокот не можев ни да ја именувам…
Зборовите, ми се чини, можат да ги надживеат световите што првпат им дале сила. Преминуваат од епоха во епоха како истрошени монети, со ликови до половина избришани, а сепак…
Кога се обидувам да ја следам историјата на божествената моќ назад кон нејзиниот почеток, не почнувам со кралеви, списи или храмови. Почнувам со луѓе…
Додека зад себе ги оставам првите олтари, гробови и свети пејзажи од пораниот човечки живот, се наоѓам како чекорам кон камената геометрија на најраните…
Постои, според мене, еден вид ноќ што особено му припаѓа на пустинскиот предел. Тоа не е меката ноќ на шумите, каде што лисјата и водата како да шепотат…
Дури и откако го проследив подемот на монотеизмот, откривам дека морам да се вратам кон насликаните колонади на грчкиот свет. Историски и во имагинацијата, класичната…
Ако класичката антика често ја учеше моќта да зборува на јазикот на разумот, правото и царството, средновековниот свет ја учеше да зборува со уште подлабока…
Кога се замислувам себеси во внатрешноста на една голема катедрала, разбирам како еден свет поредок може да се почувствува доволно целосен за да го избрише хоризонтот. Камен, светлина, пеење и…
Откако го проширив видното поле во претходното поглавје, сега повторно се враќам на западниот пат. Тука, борбата околу божествената моќ добива облик што ќе помогне да се обликува…
Кога олтарите почнуваат да се распаѓаат, тронот не останува празен долго…
Во моето патување низ историјата на божествената моќ, постојано се враќам на едно едноставно сознание: секоја епоха го преместува светото. Некои народи ги замислувале…
Додека се движам низ оваа историја на божествената моќ, доаѓам до мигот кога старата вера во пареата, конкуренцијата и самокоригирачките пазари почнува да се распарува.…