Во петокот стигнаа резултатите од тестот. На врвот од листот на Сем стоеше број, напишан со црвено, заокружен со круг.
Сем долго го гледаше бројот. Беше мал. И некако, седејќи таму со црвено мастило, како да кажуваше нешто поголемо од математика. Како да велеше: толку си паметен. Тоа си ти. Целиот викенд бројот го следеше насекаде како мало сиво облаче.
Во саботата не направи ништо. Во неделата не црташе.
Но во недела навечер баба му го замоли да ѝ помогне да ја поправи старата градинарска порта, онаа што со години висеше накриво. Никој не успеал да ја среди.
Сем клекна во влажната трева, ја заврте шарката ваму-таму, размисли, се обиде повторно — и портата се затвори со тивко, совршено клик.
Баба му не заплеска. Само го погледна и тивко рече: „Во тебе има многу повеќе отколку што некој досега измерил.“ Сем помисли на бројот со црвено.
Тој му беше кажал една мала работа за едно сиво утро. Не знаеше за портата. Не знаеше за приказните во неговата глава, ниту за тоа како умееше да ја насмее својата мала сестра, ниту за сите нешта што сè уште не ги ни пробал.
Еден број може да ти каже како поминал тестот. Никогаш не може да ти каже кој си.
Едно чудење за да пробаш: помисли на едно нешто што умееш да го правиш, а за кое ниту еден тест на училиште никогаш не прашал. И тоа се важи.
(од Погл.1, „Раната и чудењето“ — бројот напишан со црвено)